اول، آن به که عیب خود گوئی

ره ما، گر کج است و ناهموار

تو خود، این ره چگونه میپوئی

در خود، آن به که نیکتر نگری

ما زبونیم و شوخ جامه و پست

تو چرا شوخ تن نمیشوئی