کاینسان متحیری و خاموش

بند تو، که بر گشود از پای

بار تو، که برگرفت از دوش

در عالم نیستی، چه دیدی

دست چه کسی، بدست بودت

از بهر که، باز کردی آغوش

دیری است که گشته ای فراموش