دست چه کسی، بدست بودت

بار تو، که برگرفت از دوش

در عالم نیستی، چه دیدی

کاینسان متحیری و خاموش

از بهر که، باز کردی آغوش

دیری است که گشته ای فراموش

شاید که سمند مهر راندی