شاید که سمند مهر راندی

دست چه کسی، بدست بودت

از بهر که، باز کردی آغوش

دیری است که گشته ای فراموش

نانی بگرسنه ای رساندی

آفت زده حوادثی را

از ورطه عجز وارهاندی