نانی بگرسنه ای رساندی

از بهر که، باز کردی آغوش

دیری است که گشته ای فراموش

شاید که سمند مهر راندی

آفت زده حوادثی را

از ورطه عجز وارهاندی

از دامن غرقه ای گرفتی