نفس چون مس بود و جان چون کیمیا

نفس رفت و جان نماند و دل بسوخت

ذره ای نه روی ماند و نه ریا

نفس ما هم رنگ جان شد گوییا

زان بمیرانند ما را تا کنند

خاک ما در چشم انجم توتیا

روز روز ماست می در جام ریز