در هوا استاده و از منجنیق انداخته

از خری جو می مکش گر کهکشان می بایدت

ای عجب نمرود نفس و وانگهی همچون خلیل

زحمت جبریل رفته از میان می بایدت

بر سر آتش به خلوت همچنان می بایدت

چون تو از آذر مزاجی دوستی با زر چرا

پس چو ابراهیم آتش گلستان می بایدت