من کیم یک شبنم از دریای بی پایان تو

چون مرا مجروح کردی گر کنی مرهم رواست

چون بمردم ز اشتیاقت مرده را ماتم رواست

گر رسد بویی از آن دریا به یک شبنم رواست

گر رسانی ذره ای شادی به جانم بی جگر

هم روا باشد چو بر دل بی تو چندین غم رواست