روی تو کرد روشن و بر آفتاب بست

گر چهره تو در نگشادی فتوح را

می خواست طره تو ره فتح باب بست

عالم که بود تیره تر از زلف تو بسی

تا هست روی تو که سر آفتاب داشت

تا هست آب خضر که دل در سراب بست

یک شعله آتش از رخ تو بر جهان فتاد