تا هست روی تو که سر آفتاب داشت

می خواست طره تو ره فتح باب بست

عالم که بود تیره تر از زلف تو بسی

روی تو کرد روشن و بر آفتاب بست

تا هست آب خضر که دل در سراب بست

یک شعله آتش از رخ تو بر جهان فتاد

سیلاب عشق در دل مشتی خراب بست