بر دلم پیوسته از ابروی توست

عقل چون طفل ره عشق تو بود

شیرخوار از لعل پر لولوی توست

تیربارانی که چشمت می کند

گفتم ابرویت اگر طاقم فکند

این گناه نرگس جادوی توست

گفتم ای عاقل برو چون تیر راست