شیرخوار از لعل پر لولوی توست

نیست پنهان آنکه از من دل ربود

هست همچون آفتاب آن روی توست

عقل چون طفل ره عشق تو بود

تیربارانی که چشمت می کند

بر دلم پیوسته از ابروی توست

گفتم ابرویت اگر طاقم فکند