در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد

بیار باده که عاشق نه مرد طامات است

پیاله ای دو به من ده که صبح پرده درید

پیاده ای دو فرو کن که وقت شه مات است

چه جای دردفروشان دیر آفات است

کسی که دیرنشین مغانست پیوسته

چه مرد دین و چه شایسته عبادات است