کسی که دیرنشین مغانست پیوسته

پیاده ای دو فرو کن که وقت شه مات است

در آن مقام که دلهای عاشقان خون شد

چه جای دردفروشان دیر آفات است

چه مرد دین و چه شایسته عبادات است

مگو ز خرقه و تسبیح ازانکه این دل مست

میان ببسته به زنار در مناجات است