همانا نیاسود اندر نیام

ز ترکان دو بهره بپای ستور

سپردند و شد بخت را آب شور

هنوز آن سر تیغ دستان سام

که رستم همی سرفشاند ازوی

بخورشید بر خون چکاند ازوی

برام بر کینه جویی همی