تیغت زند او که بس غیور است

دانی تو که سر کافری چیست

آن دم که همی نه در حضور است

بی او نفسی مزن که ناگاه

بگذر ز رجا و خوف کین جا

چه جای خیال نار و نور است

جایی است که صد جهان اگر نیست