صد هزاران بی سر و بی پا خوش است

پرده از رخ برفکن تا گم شوم

کان تماشا بی وجود ما خوش است

الحق آنجا کآفتاب روی توست

صد جهان بر جان و بر دل تا ابد

واله آن طلعت زیبا خوش است

پرتو خورشید چون صحرا شود