پرتو خورشید چون صحرا شود

صد هزاران بی سر و بی پا خوش است

صد جهان بر جان و بر دل تا ابد

واله آن طلعت زیبا خوش است

ذره سرگشته ناپروا خوش است

چون تو پیدا آمدی چون آفتاب

گر شدم چون سایه ناپیدا خوش است