ذره سرگشته ناپروا خوش است

صد جهان بر جان و بر دل تا ابد

واله آن طلعت زیبا خوش است

پرتو خورشید چون صحرا شود

چون تو پیدا آمدی چون آفتاب

گر شدم چون سایه ناپیدا خوش است

از درون چاه جسمم دل گرفت