در باز جان و دل را کین راه بی نشان است

در عشق درد خود را هرگز کران نبینی

زیرا که عشق جانان دریای بی کران است

تا چند جویی آخر از جان نشان جانان

تا کی ز هستی تو کز هستی تو باقی

گر نیست بیش مویی صد کوه در میان است

هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد