تا کی ز هستی تو کز هستی تو باقی

زیرا که عشق جانان دریای بی کران است

تا چند جویی آخر از جان نشان جانان

در باز جان و دل را کین راه بی نشان است

گر نیست بیش مویی صد کوه در میان است

هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد

لیکن نصیب جان زان پندار یا گمان است