یعنی که سپند عاشقان است

دندان تو مغز پسته توست

مغزی دیدی که استخوان است

گفتی که دلت بسوز در عشق

از دست تو دل چگونه سوزم

چون پای غم تو در میان است

یک ذره غم تو خوشتر آید