چو عقلم مات شد بر نطع عشقش

ز هر موییش جویی خون روانه است

دل من صاف دین در راه او باخت

که این دل مست دردی مغانه است

چه بازم چون نه بازی و نه خانه است

دل بیمار را در عشق آن بت

شفا از نعره های عاشقانه است