دل بیمار را در عشق آن بت

که این دل مست دردی مغانه است

چو عقلم مات شد بر نطع عشقش

چه بازم چون نه بازی و نه خانه است

شفا از نعره های عاشقانه است

درآمد دوش و گفت ای غره خود

دلت غمگین و نفست شادمانه است