درآمد دوش و گفت ای غره خود

چه بازم چون نه بازی و نه خانه است

دل بیمار را در عشق آن بت

شفا از نعره های عاشقانه است

دلت غمگین و نفست شادمانه است

به بوی دانه مرغت مانده در دام

چه مرغی آنکه عرشش آشیانه است