آنکه ز کونین بی نشان و نشانه است

بر محک دیرخانه ناسره آید

هر که گمان می برد که شیر ژیان است

در بن این دیر درس عشق که گوید

هر که دلی شاخ شاخ یافت چو شانه

سالک آن زلف شاخ شاخ چو شانه است

بر سر جمعی که بحر تشنه آنهاست