هر که دلی شاخ شاخ یافت چو شانه

هر که گمان می برد که شیر ژیان است

در بن این دیر درس عشق که گوید

آنکه ز کونین بی نشان و نشانه است

سالک آن زلف شاخ شاخ چو شانه است

بر سر جمعی که بحر تشنه آنهاست

هرچه رود جز حدیث عشق فسانه است