باز چون زلفت کمند او شود

چون تو خورشیدی درین دوران که هست

آفتاب از شرم رویت هر شبی

در سیاهی شد چنین پنهان که هست

بی سر و بن می رود زین سان که هست

نی چه می گویم فلک گویی است بس

در خم آن زلف چو چوگان که هست