هیچ سر بر تن نخواهد ماند از انک

بی سر و بن می رود زین سان که هست

نی چه می گویم فلک گویی است بس

در خم آن زلف چو چوگان که هست

گوی خواهد شد درین میدان که هست

زاشتیاق روی چون خورشید توست

ابر را هر دیده گریان که هست