زانکه کسی گنج عشق جز به خرابی نیافت

در ره ما هر که را سایه او پیش اوست

از تف خورشید عشق تابش و تابی نیافت

گر تو خرابی ز عشق جان تو آباد شد

تا دل عطار دید هستی خود را حجاب

رهزن خود شد مقیم تا که حجابی نیافت