یک نفس ننشست و یک ساعت نخفت

جان ما را تا به حق شد چشم باز

بس که گفت و بس گل معنی که رفت

بی قراری پیشه کرد و روز و شب

بس گهر کز قعر دریای ضمیر

بر سر آورد و به خون دل بسفت

پاک رو داند که در اسرار عشق