بس گهر کز قعر دریای ضمیر

بس که گفت و بس گل معنی که رفت

بی قراری پیشه کرد و روز و شب

یک نفس ننشست و یک ساعت نخفت

بر سر آورد و به خون دل بسفت

پاک رو داند که در اسرار عشق

بهتر از ما راهبر نتوان گرفت