چون باد بسی داشت سر زلف تو در سر

زنگی بچه خال تو بر جایگه افتاد

در آرزوی زلف چو زنجیر تو عقلم

دیوانگی آورد و به یک ره ز ره افتاد

از فرق همه تخت نشینان کله افتاد

سرسبزی گلگون رخت را که بدیدم

چون طره شبرنگ تو روزم سیه افتاد