چون طره شبرنگ تو روزم سیه افتاد

چون باد بسی داشت سر زلف تو در سر

از فرق همه تخت نشینان کله افتاد

سرسبزی گلگون رخت را که بدیدم

که کرد ز عشق رخ تو توبه زمانی

کز شومی آن توبه نه در صد گنه افتاد

حقا که اگر تا که جهان بود به خوبیت