بر هر که گمان برد که جان می نتوان داد

میم است دهان تو و مویی است میانت

کی را خبر موی میان می نتوان داد

دل خواسته ای و رقم کفر کشم من

گر پیش رخت جان ندهم آن نه ز بخل است

در خورد رخت نیست از آن می نتوان داد

یک جان چه بود کافرم ار پیش تو صد جان