گلم آن است که او در ره من خار نهاد

گفتم ای پیر چه بود این که تو کردی آخر

گفت کین داغ مرا بر دل و جان یار نهاد

من چه کردم چو چنین خواست چنین باید بود

باز گفتم که اناالحق زده ای سر در باز

گفت آری زده ام روی سوی دار نهاد

دل چو بشناخت که عطار درین راه بسوخت