دل چون گلم را منه خار چندین

چو دانم که دین دار می برنتابد

پس پرده پندار می سوزم اکنون

که این پرده پندار می برنتابد

گلی این همه خار می برنتابد

چنان شد دل من که بار فراقت

نه اندک نه بسیار می برنتابد