کانکه به تو داد دل او جان نبرد

دل که به جان آمده درد توست

درد بسی برد که درمان نبرد

جان نبرم از تو من خسته دل

هر که پریشان نشد از زلف تو

بویی از آن زلف پریشان نبرد

تا به ابد گمره جاوید ماند