با دلی سوخته در خون جگر می گذرد

یاسمین را که اگر هست بقایی نفسی است

هر نفس جلوه گر از دست دگر می گذرد

لاله بس گرم مزاج است که با سردی کوه

گوییا عمر گل تازه صبای سحر است

کز پس پرده برون نامده بر می گذرد

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است