اطلس روی تو عکس بر فلک انداخت

لاجرم آن گرد از ضمیر بر آورد

تا که سر رزمه جمال گشادی

رشک دمار از مه منیر بر آورد

چهره خورشید چون ز زیر برآورد

صبح رخت تا ز جیب حسن برآمد

تا به ابد پای شب ز قیر بر آورد