ز ذوق مستی عشقت دمی به هوش بر آورد

چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

دلم ز دست در افتاد و جان خروش بر آورد

شراب عشق نخوردست هر که تا به قیامت

بیار دردی اندوه و صاف عشق دلم را

که عقل پنبه پندار خود ز گوش بر آورد

بیار درد که معشوق من گرفت مرا مست