در وقت ترش رویی چون تلخ سخن گوید

صد رهبر ایمان را در رهگذر اندازد

هم غمزه غمازش بی تیر جگر دوزد

هم طره طرارش بی تیغ سر اندازد

بس شور به شیرینی کاندر شکر اندازد

کو عیسی روحانی تا معجز خود بیند

کو یوسف کنعانی تا چشم بر اندازد