کو عیسی روحانی تا معجز خود بیند

هم طره طرارش بی تیغ سر اندازد

در وقت ترش رویی چون تلخ سخن گوید

بس شور به شیرینی کاندر شکر اندازد

کو یوسف کنعانی تا چشم بر اندازد

گر عارض خوب او از پرده برون آید

صد چون پسر ادهم تاج و کمر اندازد