که تو ز پس نگری زلف تو به دوش رسد

ز فرط شادی وصلش به قطع جان بدهم

اگر ز وصل توام مژده ای به گوش رسد

در آن زمان همه خون دلم به جوش آید

ز زلف تو به دلم چون هزار تاب رسید

کنون چو بحر دلم را هزار جوش رسد

نشسته ام به خموشی رسیده جان بر لب