کی تواند نفسی سایه بدان صحرا شد

عاشقا هستی خود در ره معشوق بباز

زانکه با هستی خود می نتوان آنجا شد

روی صحرا چو همه پرتو خورشید گرفت

قطره ای بیش نه ای چند ز خویش اندیشی

قطره ای چبود اگر گم شد و گر پیدا شد

بود و نابود تو یک قطره آب است همی