قطره ای چبود اگر گم شد و گر پیدا شد

روی صحرا چو همه پرتو خورشید گرفت

کی تواند نفسی سایه بدان صحرا شد

قطره ای بیش نه ای چند ز خویش اندیشی

بود و نابود تو یک قطره آب است همی

که ز دریا به کنار آمد و با دریا شد

هرچه غیر است ز توحید به کل میل کشم