مرغ دلم همچو باد گرد دو عالم بگشت

یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

طای طریقت بتافت عقل نگونسار شد

هرچه نه از عشق بود از همه بیزار شد

بر دل آن کس که تافت یک سر مو زین حدیث

صومعه بتخانه گشت خرقه چو زنار شد