بر دل آن کس که تافت یک سر مو زین حدیث

طای طریقت بتافت عقل نگونسار شد

مرغ دلم همچو باد گرد دو عالم بگشت

هرچه نه از عشق بود از همه بیزار شد

صومعه بتخانه گشت خرقه چو زنار شد

گر تف خورشید عشق یافته ای ذره شو

زود که خورشید عمر بر سر دیوار شد