زود که خورشید عمر بر سر دیوار شد

بر دل آن کس که تافت یک سر مو زین حدیث

صومعه بتخانه گشت خرقه چو زنار شد

گر تف خورشید عشق یافته ای ذره شو

ماه رخا هر که دید زلف تو کافر بماند

لیک هر آنکس که دید روی تو دین دار شد

دام سر زلف تو باد صبا حلقه کرد