زان ذره عشق خلقی در گفتگو فتادند

افلاک سرنگون گشت ارواح نعره زن شد

آن ذره عشق ناگه چون سینه ها ببویید

کس را ندید محرم با جای خویشتن شد

وان خود چنان که آمد هم بکر با وطن شد

در عشق زنده باید کز مرده هیچ ناید

عاشق نمرد هرگز کو زنده در کفن شد